De positieve kant van ADHD!
21 april 2011 
18 Reacties
Het populairste artikel (tot dusverre) op PsyBlog.nl is het artikel van Saskia getiteld: “Nader verklaard… ADHD“. Al snel kwamen hier reactie’s van bezoekers op – niet alleen omdat mensen zichzelf herkenden in het artikel – maar ook om een tegengeluid te laten horen. Vandaag daarom in dit artikel de voordelen van het hebben van ADHD, door gast-auteur en ervaringsdeskundige Charissa van Straalen!
Waar denk jij aan bij ADHD?
Waarschijnlijk niet aan een ordelijke en hoogbegaafde vrouw, met een hoog concentratieniveau en sterk rechtvaardigheidsgevoel.. . Toch zijn er genoeg van dit soort vrouwen te vinden die gediagnosticeerd zijn met ADHD. Met name de vorm ADHD-I (ADD) is bekend bij de meeste mensen. Maar hoe zit het met de vrouwen die, net zoals ik, één van de andere 3 vormen hebben?
ADHD… Om gek van te worden?
Ik wil het vooral hebben over ADHD-H; hyperactief en impulsief. De manier waarop ik zelf aangeef wat ADHD-H is, maakt meteen duidelijk waarom ik dit artikel schrijf. Hyperactief en impulsief, dat moet een lastpost van een vrouw zijn toch? Daar ben ik het niet mee eens. Natuurlijk werken deze eigenschappen ook weleens in je nadeel, maar ik ben ervan overtuigd dat de lijst positieve eigenschappen van deze bijzondere vrouwen, veel groter is dan de negatieve.
Bijzonder extraatje
Door ADHD bij vrouwen iets meer bekendheid te geven, hoop ik dat zij met trots durven uit te komen voor dit ‘bijzondere extraatje’, en de buitenwereld een wat positievere blik op dit onderwerp kan geven. We hoeven ons toch niet te schamen voor het feit dat we:
- open en spontaan op situaties reageren;
- met creatieve en originele ideeën komen;
- erg goed zijn in het intuïtief aanvoelen;
- een ontzettend groot doorzettingsvermogen hebben;
- snel informatie kunnen combineren en ruimtelijk inzicht hebben;
- vaak recht-door-zee zijn;
- hartstochtelijkheid als iets normaals zien;
- onrecht het liefst de wereld uit hebben en bovengemiddeld empathisch zijn;
- een groot gevoel voor humor hebben;
- schijnheilige mensen snel doorzien en het liefst mijden;
- een hoog intellectueel niveau hebben.
Nee inderdaad. Maar, doordat het verleden bij velen van ons turbulent is geweest en pas op latere leeftijd alles op z’n plek viel, zijn de talenten niet altijd optimaal benut of tot hun recht gekomen, en lijk je op papier het tegenovergestelde… Zou het dus niet mooi zijn om vanaf nu te kunnen zeggen:
Nee, het viel ook allemaal niet mee… Maar competenties genoeg, want ik heb ADHD!
Plaats een Reactie
Auteur
Hoi Charissa,
Een ontzettend leuk artikel!
Je richt je in je artikel met name op de positieve effecten van ADHD voor vrouwen. Denk je dat dit voor elke vrouw met ADHD geldt? En denk je dat er ook positieve effecten van ADHD zijn voor mannen (en zo ja, hoe verschillen die dan van de positieve effecten van vrouwen)?
Hartelijke groet,
Jerre
Hoi Jerre,
Bedankt voor je compliment!
Juist omdat ik denk dat het extraverte/opvallende gedrag bij mannen sneller geaccepteerd wordt dan bij vrouwen, heb ik me gericht op vrouwen met ADHD.
Ik denk dat zij sneller tegen een blokkade aanlopen.
De positieve kanten kunnen voorkomen bij man en vrouw, maar vrouwen komen er vaak pas op latere leeftijd achter waarom ze zijn zoals ze zijn, en hoe ze hun ‘extraatjes’ op de goede manier kunnen gebruiken.
Dus ook in die zin kunnen mannen verschillen van vrouwen..
De positieve (en negatieve) effecten zullen niet allemaal bij elke vrouw (of man) aanwezig zijn en in meer of mindere mate, maar zeker is dat ADHD(-H) je tot een bijzondere persoonlijkheid maakt!
Groetjes,
Charissa
Hoi Charissa,
Wat een leuk artikel! Ik hoop dat alle andere vrouwen met ADHD de voordelen ook kunnen zien, misschien zelfs wel door dit te lezen.
Liefs,
Saskia
Dank je wel Saskia!
Ik hoop ook op een positief effect.
Groetjes,
Charissa
Charissa is mijn oudste dochter en het is allemaal niet makkelijk geweest voor Charissa. Het heeft jaren geduurd om tot de juiste diagnose te komen. Maar toen ze eenmaal wist “wat er aan de hand was met haar”, was de acceptatie bij Charissa daar heel snel. Op dat moment is ze keihard gaan knokken om voor zichzelf duidelijk te krijgen wat haar mogelijkheden zijn binnen haar “grenzen” en toch ook om te bewijzen dat ze ondanks haar ADHD, heel wat noten op haar zang heeft, in positieve zin. Ik ben als haar moeder dan ook ongelooflijk trots op haar dat ze al zover is gekomen!
Charissa is mijn grote zus en ik ben zo enorm trots op haar! Ondanks alle tegenslagen, is ze toch zo ver gekomen. Een vrouw uit duizenden!
Hoi Charissa,
Ontzettend leuk geschreven, je hebt een prettige schrijfstijl, mijn complimenten!
Ook ik herken diverse positieve punten terug in mijn persoonlijkheid.
Grappig dat je het hebt over een “turbulent verleden”, ik heb zelf het idee dat een turbulent verleden ook bijdraagt aan het ogenschijnlijk verergeren van de symptomen die ADHD veroorzaken. Als je meer mogelijkheden zou hebben gehad voor expressie van jouw talenten i.p.v. onderdrukking van de diverse facetten van jouw persoonlijkheid (als ik althans een reflectie mag maken naar mijn eigen situatie
), dan zouden de symptomen die corresponderen met ADHD wellicht nooit boven water zijn gekomen 
.
Ik krijg namelijk weleens van mensen de complimenten dat zij niet merken dat ik ADHD heb, terwijl dat een jaar geleden heel anders was. Een vriendin van mij zegt zelfs “ik weet niet eens zeker of jij wel ADHD hebt, je bent zo veranderd sinds je alles op een rijtje hebt”.
Dat zijn toch hele kenmerkende ervaringen die je als persoon opdoet over het feit dat je een “label” hebt gekregen dat zo tot de verbeelding spreekt.
Fijn paasweekend!
Vriendelijke groeten van Halbe
Hallo Halbe,
Leuk dat je reageert en bedankt voor je compliment.
Wat je zegt over dat de symptomen van ADHD verergeren bij een ‘turbulent’ verleden, daar kan ik me gedeeltelijk in vinden.
Ik denk zeker dat bij een ‘turbulente situatie’ de symptomen van ADHD nog sterker naar voren komen, zowel de positieve als negatieve.
Als ik kijk naar mijn eigen verleden en nu, blijf ik een ‘echte’ ADHD-er, ondanks dat ik alles op z’n plaats heb.
Wel is het zo dat ik mezelf beter in de hand kan houden.
Toen ik nog wat jonger was, deed ik vaak direct wat ik dacht of voelde.
Maar..Als het verleden motiverend was geweest in positieve zin, zouden mijn pluspunten voor een ander leven hebben gezorgd.
Als je bezig bent met overleven, kan je niet leven..
Erg leuk om te lezen dat anderen zien dat je zo veranderd bent sinds je ‘alles op een rijtje hebt’.
Nu ben ik benieuwd hoe je het zelf ervaart.. Heb je bv. ook meer rust in je hoofd, merk je dat nu vooral je positieve kenmerken een kans krijgen en denk je ook dat er in de puberteit een ‘hoogtepunt’ zit in ADHD? Dit kan verklaren waarom je na een aantal jaren wat rustiger overkomt.
Ook een heel fijn paasweekend!
Groetjes,
Charissa
Goedenavond Charissa,
Hehe…nou, ik ben denk ik niet de standaard ADHD-er hehe…ik heb niet echt een pubertijd gehad…De primaire psychische problematiek die ik destijds ervoer heeft te maken met diverse zaken
. Mijn moeder is op mijn 14e ziek geworden (vrij complex ziektetraject) en omdat mijn vader bij de marine werkte was hij vaak van huis. Nu heb ik wel een oudere broer en zus, maar die waren toen al het huis uit (ik ben de jongste).
).
Uiteindelijk was mijn moeder dan ook chronisch ziek geworden en dat heeft geresulteerd in een vrij bijzondere ontwikkeling van mij als persoon. Ik had toen al op behoorlijk jonge leeftijd de verantwoordelijkheid ontwikkeld voor zorgen voor mijn zieke moeder (als mijn vader werd uitgezonden voor een missie bij de marine). Ik had nooit echt de kans gekregen om te puberen, alleen hier en daar een beetje tegendraads (spijbelen van school, niet luisteren naar mijn ouders, je kent het wel
Mijn moeder komt uit Colombia en vanwege haar ziekteverloop zijn mijn ouders geëmigreerd naar Colombia, omdat mijn vader altijd al in de toekomst erheen wilde gaan. Dus tja, toen ik op mijn 20ste op mijzelf ging wonen had het mij in het begin de nodige problemen opgeleverd in de zin dat ik een emotioneel wrak was. De ironie is echter dat ik gewoon keihard ben doorgegaan met alles. Ik studeerde toen op MBO niveau 4 en dat kon ik niet meer aan vanwege mijn psychische problemen, daarna ben ik op niveau 3 afgestudeerd en een jaar gaan werken. Na een jaar werken had ik de rationele keuze gemaakt om te stoppen met werken en terug te gaan naar school en twee jaar later had ik alsnog mijn MBO niveau 4 behaald, met alle problemen van dien, want de diagnose ADHD was toen nog niet gemaakt
. Als ik terugkijk heeft het feit dat ik ADHD heb waarschijnlijk mij onbewust een hoop voordelen opgeleverd, omdat ik altijd een drijfveer had die mij liet doorgaan.
Pas aan het einde van mijn afstudeerstage was ik via de bedrijfsmaatschappelijke medewerker doorgestuurd naar het GGZ om een diepgaand specialistisch onderzoek te laten doen naar ADHD en enkele maanden later werd deze diagnose geverifieerd. Daarna viel inderdaad alles op zijn plaats. Vorig jaar ben ik therapie geweest en heb ik medicatie gebruikt. Daarnaast ben ik zelf ook gaan verdiepen in alle facetten van mijn persoonlijkheid door filosofie te gaan lezen. In december kon ik alweer stoppen met mijn medicatie en in februari is mijn dossier gesloten, hoewel ik eigenlijk al sinds vorig jaar september volledig stabiel ben geworden sinds ik het vertrek van mijn ouders heb geaccepteerd
. Sindsdien ben ik ook inderdaad veranderd in die zin dat ik de rust in mijzelf heb gevonden. Ik analyseer niet meer situaties tot in de kleinste details, ik weet niet of jij dat vroeger ook deed omdat je niet kon begrijpen waarom mensen de dingen anders deden dan jij?
Ohja zeker sinds ik stabiel ben geworden komen alle positieve kanten naar boven. Ik ben in februari begonnen met een nieuwe baan en ik krijg alleen maar lovende reacties hoe ik te werk ga
!
.
Mocht je het trouwens leuk vinden, ik ben iemand die van bloggen houdt. Als je op mijn naam klikt kom je vanzelf bij mijn blog. Ik kan je van harte de blogs aanraden van “een psychologisch intermezzo” of “een psychologische analyse”
Hehe…excuus voor het lange verhaal…ik heb pogingen gedaan om het korter te maken, maar ik betwijfel of mensen dan de draad van het verhaal begrijpen…
Met vriendelijke groeten, Halbe!
ADHDérs in het algemeen zijn dus erg vol van zichzelf, meestal praatzieke domme mensen.
Dag John,
Op basis waarvan concludeer je dit?
Vriendelijke groet,
Jerre
Hoi John,
Aan de hand van jouw conclusie, concludeer ik dat je zelf ADHD hebt.
Helaas zijn er ook ADHD’ers waarbij de negatieve eigenschappen overheersen. In dat geval kan professionele hulp een uitkomst zijn.
Vriendelijke groet,
Charissa
Hallo Allemaal!
Misschien leuk om eens te kijken op http://www.positieflabelfestival.nl
Dit is een festival wat specifiek is gericht op positieve kanten van anders werkende hersenen, zoals bij ADHD.
Dit jaar is het al geweest, maar volgend jaar begin zomer komt er weer een Positief Label Festival en dan wordt het ook groter!
Wat een sufferd, die John…
Ik wil ook naar het Positief Label Festival!
Mooi artikel Charissa!
Erg herkenbaar allemaal, vooral het creatieve zie ik erg terug in mezelf. Zowel in ondernemende als in probleem oplossende zin.
En dan die hartstoch hè… ik kan overal zo in opgaan… lekker hyperfocussen!
Hou je haax!
Gegroet, Sebas!
Haha! Heb ik maar eens aan mijn moeder laten lezen, kan ze misschien wel gebruiken om iets positiever over mijn vader te zijn. Die is echt stereotype ADHD-er…
John heeft toch wel een beetje gelijk. Wie zich een hersenstoornis aan laat praten is dom! Ieder mens is uniek en heeft z’n eigen talenten! Als je “anders” bent is dat geen stoornis. Laat je dat toch niet wijsmaken!
Anita heeft blijkbaar ook veel verstand vana adhd. (niet) Zoals zoveel mensen denken, is adhd niet alleen maar druk. Was dat maar zo, denk ik wel eens. Verdiep je maar eens echt in wat adhd inhoudt, hoe de hersenen werken en wat de gevolgen voor velen zijn, en wat dat op lange termijn met iemand doet. Zoals mijn psych zegt, als je geen problemen hebt, heb je geen adhd. Helaas raken veel adhd-ers burnout en pas dan komen ze er achter dat ze adhd hebben.
Charissa, mooi artikel meid. Herken er alles in. En ja ook ik ken vele tegenslagen, die ik waarschijnlijk zonder adhd niet of minder had gehad. Maar volgens mij begrijpen alleen adhd-ers elkaar.
tja, positief
31 jaar en dan kom je er achter:adhd, waarboij de h nog de grootste verbazing was, vertrapt, verkloot, een in een keurslijf functioneerend iemand, die een beeld is van wat de standaard is.
maar toch, ik ben blij, ik maak dus dingen mee, de optelsom uit m’n verleden lijkt niet turbulent, maar toch, de optelsom laat me wel zien dat ik veel geleefd heb, waar anderen door de verhalen heen zijn in het boek levensverhalen begin ik aan hoofdstuk 2.
vooral het antwoord op de vraag waarom ik alles gedaan heb, omdat het kon, en omdat’t toevallig voor m’n voeten lag
Nu’t kwartje gevallen is wil ik alleen nog maar meer de effecten beleven,
enkel het gedeelte werk zal wat gestabilseert mogen worden, een eigen bedrijf heeft toch ook zeker belang bij op tijd op de afspraak zijn.
ik heb dus nog een ontwikkelweg te gaan, maar eigenlijk wil ik die stempel adhd in dikke vette zwarte inkt gestempeld hebben, al het overige lijkt me saai