Met deze blog wil ik een taboe doorbreken, namelijk het taboe rondom angst voor de tandarts. Ik heb angst voor de tandarts. Die angst komt bij mij voort uit een paar aspecten. Door onder andere de gevolgen van mijn eetstoornis, mezelf ontzettend hebben verwaarloosd en de angst dat mensen aan me zitten, heeft dit veel schade gebracht aan mijn gebit. Werelden van schaamte, vermijding en jezelf klein maken. Het is tijd om dat stilzwijgen te doorbreken. Laat dit wel duidelijk zijn; angst is geen keuze. Onder mijn angst ligt schaamte Voor mij is naar de tandarts gaan niet “even een afspraak maken”. Het is spanning die zich dagen van tevoren opbouwt. Een knoop in mijn buik. Gedachten die blijven malen.
Schaamte
Daar bovenop komt iets wat misschien nog zwaarder weegt: de zichtbare gevolgen van een periode waarin zelfzorg ver te zoeken was. Een eetstoornis en jezelf verwaarlozen laat sporen na. Niet alleen van binnen, maar ook aan je tanden. Denk aan verzwakt
glazuur, pijn en onzekerheid om te lachen. Wetende dat ik schade heb, maakt de stap naar de tandarts te gaan nóg groter. Want naast angst, komt schaamte. Schaamte om hoe het eruitziet. Schaamte om uit te leggen hoe het zover is gekomen. Schaamte die fluistert; het is je eigen schuld, je verdient geen behandeling. De stap zetten om voor jezelf te zorgen Als je bijvoorbeeld in je eetstoornis zit, ben je niet bezig met zelfzorg. Je bent aan het overleven. In dat stuk overleven raakt zelfzorg soms op de achtergrond. Dat maakt je geen zwak persoon. Dat is menselijk. Misschien herken je jezelf er in.
Angsttandarts
Na een zoektocht en over een hele grote drempel stappen, hoorde ik dat er een ‘angst’ tandarts bestond. Natuurlijk ging dit niet vlekkeloos. Er waren momenten dat ik toch mijn afspraak af zei, maar inmiddels ga ik er met angst wel gewoon heen. Voor mij is deze angsttandarts zo belangrijk. Ze hebben velen opties, zoals onder narcose behandelen of met heel veel geduld.
Ze zien het als ik in paniek raak en helpen me er doorheen. Ik ben heel blij met deze plek. Niet omdat het als laatste redmiddel zou zijn, maar als veilige plek. Het voelt voor mij als een plek waar je niet veroordeeld wordt. Waar er begrip is voor angst én voor wat je hebt doorgemaakt of doormaakt. Waar je in jouw tempo mag werken aan herstel. Niet alleen van je gebit, maar ook aan vertrouwen. Ik ben iedereen, die werkt bij de angsttandarts waar ik kom, echt enorm dankbaar. Het is geen falen Angst hebben voor de tandarts komt veel voor en het gevoel van schaamte is niet gek. Je bent niet alleen. Kijk wat mogelijk is voor jou en binnen de grenzen van je angst.
Taboe doorbreken
Zelf ga ik nu naar de angsttandarts, omdat een normale tandarts gewoon een te grote stap is en ik me nog niet fijn bij voel. Naar de angsttandarts gaan is geen teken van falen. Het is een daad van zelfzorg. Misschien wel één van de moeilijkste en tegelijkertijd één van de krachtigste. Ik ben bang. Mijn gebit heeft schade. Doorgelopen, veel te lang. Toch ga ik het aan, Schaamte en het voelt als eigen schuld. Maar ook ik ben het waard om hulp te krijgen. Het vraagt om veel geduld. Maar ik wil niet langer hierover zwijgen. Hopelijk geeft dit voor mensen, die zich hierin herkennen, erkenning en steun. Je bent niet alleen en het waard om voor jezelf te zorgen.