ADHD-Multitasking: talent of valkuil?

ADHD-Multitasking: talent of valkuil?

Of ik een artikel wil schrijven over mijn boek “HELP! ADHD bij volwassenen!”? Maar natuurlijk. Mijn grootste talent en tevens mijn grootste valkuil is dat ik overal wel aan mee wil werken. Ik mag mezelf gerust de koningin van het “mezelf bergen werk op de hals halen” noemen. Alleen al de vraag of ik een artikel wil schrijven, laat mijn hersenen in zesploegendienst werken. Het ene idee na het andere ontpopt zich in een razendsnel tempo.

Enkele maanden geleden heb ik een cursus gevolgd om mijn grenzen te leren aangeven en te bewaken en niet overal direct ‘ja’ op te zeggen. “Vraag bedenktijd! Je hoeft niet overal meteen een antwoord op te geven.” Ik hoor het mijn coach nog zeggen. Het klonk zo simpel, zo logisch. Zoals je hieronder zult lezen, heeft de cursus veel effect gehad. Ik heb namelijk vele zaken onder handen die ik afgewerkt wil hebben. Sinds vorige week heb ik ook eindelijk mijn tweede kinderboek af en moet hiervoor (lees: wil per se) een promotiefilmpje maken. Ik vind het allemaal best eigenaardig van mezelf, omdat dit kinderboek sinds 2008 in de kast ligt. Al die tijd heb ik er niet meer naar omgekeken tot zo’n twee weken geleden. Toen moest en zou ik het ineens afmaken…

Zijsprongetje

Tegelijkertijd ben ik ook maar gestart om er een “makkelijk lezen” boek van te maken en heb ik ook nog de fantastische ingeving gekregen om ditzelfde kinderboek in een luisterboek om te toveren. Aangezien bij mij altijd alles helemaal perfect moet zijn, valt het text-to-speech programma behoorlijk vaak in herhalingen. Mijn vriend geniet zichtbaar als hij voor de honderdste keer hetzelfde luisterfragment langs hoort komen, totdat zijn pietluttige vriendin helemaal tevreden is. Het valt me mee dat we nog steeds in dezelfde kamer op dezelfde bank zitten. Een koptelefoon opzetten, dat heb ik echt geprobeerd, maar na een paar uur voelden mijn oren net zo pijnlijk aan als toen die ene keer dat we een fietstocht in de Noordoostpolder hadden ondernomen met windkracht 6. Daar hadden overigens niet alleen mijn oren onder te lijden, maar het was ook niet echt bevorderlijk geweest voor mijn humeur (en dat van mijn vriend). Die dag was overigens de eerste keer in mijn leven dat ik een kinderachtig mutsje met oorflapjes in een sportwinkel had gekocht en ook daadwerkelijk had opgezet, ondanks alle vreemde blikken die ik ontving als volwassen vrouw. Of had dat misschien toch te maken met het feit dat het al begin maart was? Ach, mijn oren kregen tenminste hun normale kleur weer terug, maar dat terzijde.

Druk, druk, druk!

Twee weken geleden kocht ik online een 3d-programma om de illustraties te maken voor mijn nieuwe kinderboek. Tot voor kort had ik zelfs nog nooit van dit programma gehoord, maar na een week vol irritaties had ik het al redelijk onder de knie. Omdat het best leuk was om te doen, ben ik meteen begonnen met het vernieuwen van de illustraties van mijn eerste kinderboek. Aankomende week heb ik nog ergens een afspraak staan met een vriendin. Zij wil ook graag een boek uitbrengen en had mij gevraagd haar te helpen. Vorige week was ze al hier om samen haar tekst na te kijken op spelling- en interpunctiefouten. Na een paar uur steeds hetzelfde stuk doorgespit te hebben, zei mijn vriendin me gapend dat ze het zo wel goed genoeg vond.
Mijn lieve vriend vraagt soms ook nog enige aandacht. Gelukkig is de Eredivisie weer begonnen, dan vindt hij het niet zo erg als ik uren achtereen aan het prutsen ben op de computer. Sinds ik mijn diagnose “ADHD gecombineerd type” heb, weet ik dat hier zelfs een woord voor bestaat: hyperfocus.

Tussen alle bedrijven door ga ik naar mijn werk. Sinds september 2011 werk ik parttime en dat is de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Financieel was dit ook eindelijk haalbaar. Ik had altijd zoveel plannen, maar zo weinig tijd om ze daadwerkelijk allemaal uit te voeren. Nu heb ik meer vrije tijd, maar daardoor ook meer tijd om na te denken. Dat betekent automatisch weer meer ideeën, die ik dan ook weer allemaal wil uitwerken. Soms lijkt het me wel eens fijn om gewoon één ding tegelijk te doen en gewoon eerst iets af te maken. Aan de andere kant, dan zou ik deze mooie gelegenheid aan me voorbij moeten laten gaan. To the point komend: daarom ben ik nu dus bezig een artikel te schrijven over mijn boek “HELP! ADHD bij volwassenen!

Flashback

In dit boek vertel ik over het verloop van mijn leven en hoe vele dingen altijd misgingen. Dan heb ik het niet alleen over het kwijtraken van mijn bankpasje, paspoort en andere belangrijke voorwerpen, maar ook over het verliezen van mezelf in depressies, verdovende middelen en gokken. Ja, het verliezen in eigenlijk vele zaken. Letterlijk en figuurlijk. Waarom ging bij mij toch altijd alles verkeerd? Andere mensen leken mij maar niet te begrijpen. Waarom dacht ik zo anders dan anderen? De ene relatie na de andere liet ik stranden, mezelf afvragend waarom ik nog nooit de ware had ontdekt. Lag het misschien dan toch gewoon aan mezelf? Was ik misschien gewoon een moeilijk persoon? Toen ik de relatie had beëindigd met de jongen waarmee ik (sinds ik op mezelf woonde) samen was, ging het helemaal bergafwaarts met me. Ik had niemand meer die me vertelde wat ik moest doen. Het leek wel alsof ik de simpelste dingen, zoals de was doen, eten koken en schoonmaken, niet meer kon. Ik leek niet meer in staat om deze dagelijkse taken uit te voeren. Ook had ik geen zin meer om uitstapjes te ondernemen, buiten het naar mijn werk gaan om. Ik zag het behoorlijk somber in en dat werd met de dag erger.

Wake-up call

Mijn financiële situatie was niet echt rooskleurig te noemen, en overigens geheel aan mezelf te wijten. Ik had online bingo zowat zelf uitgevonden. Ik kon er niet mee ophouden, terwijl mijn banksaldo het duidelijk niet toeliet. Zodra mijn geld op was, voelde ik me een grote mislukkeling. Door al deze zaken werd ik steeds dieper het zwarte gat van een depressie ingetrokken. Ook kreeg ik de gedachte dat het misschien beter was wanneer ik dood zou zijn. Waarschijnlijk zou ik nooit de hand aan mezelf durven slaan, omdat ik ontzettend bang ben voor de dood, maar toch… Het leek me verstandig om deze keer eens niet te denken dat ik het zelf wel op kon lossen. Een zus van mijn oma heeft zelfmoord gepleegd en daardoor gingen deze alarmbellen rinkelen. Ik moest echt hulp gaan zoeken, voordat ik ook die kant op zou gaan. Ik was vast en zeker depressief!

Helpen te (h)erkennen

Op internet ben ik aan een zelftest bij PSYQ begonnen. Het resultaat was heel anders dan ik had verwacht. Uit de test kwam naar voren dat mijn klachten te maken konden hebben met ADHD. Ongeloof maakte al snel plaats voor inzicht en berusting. Het leek er behoorlijk veel op, terwijl  ik amper iets afwist van ADHD. Het enige puntje wat ik wist was het “druk zijn”. Er bleken echter nog zoveel andere zaken mee te kunnen spelen; zaken waar ik mezelf in herkende, zoals het impulsieve, het dwangmatige, het chaotische en ga zo maar door. Al die zaken waarvan ik dacht dat ik gewoon dom, vreemd en lui was, hadden een oorzaak en een naam.

Het boek heb ik geschreven vanuit mijn zoektocht omdat ik zelf niet veel afwist van ADHD, omdat mijn omgeving (niet mijn familie) soms niet-begrijpend reageerde, en om de mensen die met soortgelijke problemen worstelen en niet weten hoe zij het aan moeten pakken een hart onder de riem te steken. Mijn boek heeft een tijd op Scribd.com gestaan en is daar maar liefst zo’n 4.500 keer gelezen. Door de vele positieve reacties wil ik nu mijn boek onder de aandacht brengen van het grote publiek.

ISDN: 9461931662

Tot slot

Het artikel is wat langer geworden dan de bedoeling was. Maar ja, ook dat is een kenmerk van ADHD: het uitweiden over zaken die er niet echt toe doen en waardoor anderen al lang de draad kwijt zijn.Als je als lezer de draad niet kwijtgeraakt bent en interesse hebt om mijn andere draden te volgen dan kun je mijn boek bestellen via bol.com.

An Broli

Gerelateerde Artikelen:

Over An

An Broli is een 30-plusser, die na een lange, wispelturige weg naar volwassenheid eindelijk heeft ontdekt waar haar problemen vandaan kwamen. Om toe te geven dat je het zelf niet redt als volwassene, heeft een grote impact op je zelfbeeld. De schrijfster heeft haar trots opzij gezet om haar verhaal te vertellen en om hulp te zoeken. Doordat zij een baan heeft waarbij het niet handig is wanneer veel mensen van haar verleden weten, heeft zij haar boek onder een pseudoniem geschreven.

6 Reacties op “ADHD-Multitasking: talent of valkuil?”

  1. Enn heel erg goed en duidelijk geschreven boek.Waar de mensen iets mee kunnen voor de problemen waar ze tegen aanlopen,als ze adhd hebben.

  2. een erg duidelijke uitleg en leuke schrijfstijl

  3. Wauw…wat een heldin! Zowel in het boek als nu ook weer in het artikel word je meegesleept in de denkwereld van de schrijfster. ADHD kan aan je leven een behoorlijke moeilijkheidsgraad toevoegen, maar het overactieve (en creatieve) brein blijkt ook een gave te kunnen zijn. Respect voor alle openheid van de schrijfster, dit boek kan voor vele mensen een eyeopener zijn, steun bieden aan lotgenoten en begrip rondom ADHD vergroten!

  4. Als echte ADHD-er een heel herkenbaar boek, met valkuilen(en goede kanten ervan) en al:-)

    Voor ADHD-ers “in de kast” na dit gelezen te hebben, weet je waarom het gaat zo als het gaat.

  5. Het boekje wordt nu ook genoemd in het pas verschenen kwartaalblad van Impuls, de vereniging voor volwassenen met AD(H)D en aanverwante stoornissen.
    De Impulsief staat vol met herkenbare verhalen, tips en handige weetjes.

  6. Wat enorm herkenbaar! Ik heb ook meerdere keren bij de psycholoog op de bank gezeten met een soort van quasi-depressies. Nu pas begrijp ik dat deze periodes voorkomen omdat ik mezelf door mijn ADHD zo kan uitputten, dat ik letterlijk opgebrand ben. Ik ben hier op mijn 36e pas achter gekomen.

    Leuk dat je er een boek over hebt geschreven! Ik ga het zeker lezen.

Plaats een Reactie

*