Ik voel niet zo veel, dus ik voel me ook niet eenzaam, dacht ik. Door de website www.eenzaam.nl naast mijn dagelijkse leven te leggen, is me duidelijk geworden dat ik wel degelijk eenzaam ben. Ik ervaar eenzaamheid als een leegte, verdrietig ben ik niet. Als psychiatrisch patiënt sta ik in het sociale leven een beetje aan de kant te kijken hoe goed de anderen het doen en hoe leuk ze het hebben. In  mijn gewone doen ben ik erg gemiddeld en aangepast, maar van binnen voel ik me buitengesloten en anders.  Ik zie mezelf nog steeds als de studente die sociale vaardigheden leert uit studieboeken en zelfhulpboeken, ook al ga ik, veertig jaar jong, inmiddels vlot met mensen om.

Als puber had ik een voorkeur voor rationele, diepzinnige en zware gesprekken en daardoor ik miste de aansluiting bij veel leeftijdgenoten. Ik heb intussen geleerd om over koetjes en kalfjes te praten, maar stiekem voel ik me nog steeds niet op mijn gemak in small talk. Om onder de mensen te zijn doe ik nu vrijwilligerswerk op het kantoor van Natuurmonumenten. Ik voel me thuis tussen de collega’s: omdat ze me accepteren, maar ook  door de inhoud van discussies over de politiek en over het faunabeheer. Op mijn werk val ik niet uit de toon met een serieuze opmerking.

LEES OOK:
Het vreemde van diagnostische vragenlijsten

Tegelijkertijd voel ik me anders dan mijn collega’s. Door concentratieproblemen en geheugenproblemen gaan de inhoudelijke discussies in de wekelijkse vergadering me vaak boven de pet. Ik heb ook moeite om overzicht te houden; ik hoor wel details maar ik volg de lijnen in de discussie niet goed.

Het moeilijkste vind ik het groepsproces op de afdeling; zo af en toe merk ik wel wat op, maar ik overzie ook dat niet goed. Ik heb me aangewend om goed te luisteren naar de analyses van anderen, zodat ik snap wat er speelt. Eigenlijk voel ik me wat verloren op grote vergaderingen en in groepsprocessen. Ik geef de voorkeur aan  een tweegesprek.

2491018003_1576f4806f_zIk voel niet zo veel, dus ik voel me ook niet eenzaam, schreef ik aan het begin. Maar dat niet voelen, die afgevlakte emoties, is er de oorzaak van dat ik eenzaam ben. Ik heb plezier in contacten met mijn vrienden en vriendinnen, het klikt met mensen of het klikt niet. Maar ik weet en voel niet goed wat een emotionele band is en hoe die zou kunnen groeien. Verdriet en medelijden voel ik niet, al snap ik wel weer heel goed wat je in een verdrietige situatie kunt zeggen.

LEES OOK:
In actie tegen Blue Monday blues: Drie positieve adviezen

De oplossingen van www.eenzaam.nl voor eenzaamheid zijn het leggen en herstellen van contacten en je wensen over de kwaliteit van contacten bijstellen.  Ik heb voldoende goede contacten, daar hoef ik niet aan te werken. En  ik  moet me er bij neerleggen dat mijn ziekte me  ernstig beperkt in de emotionele kant van contacten.

Ja, ik besef dat ik eenzaam ben, maar ik voel me niet verdrietig.

Analyseer je eigen eenzaamheid op www.eenzaam.nl, Op www.fondspsychischegezondheid.nl vind je informatie over depressie en andere psychiatrische stoornissen.

6 comments

  1. Ik herken veel uit dit artikel. Hoe je je voelt bij andere mensen. Dat je wel met ze kan praten maar je toch heel anders voelt. Ik kan alleen nog niet echt sociale contacten houden (ik hoop dat dit nog komt..)Zelf ben ik pas ook een blog begonnen over mijzelf en ziekelijke jaloezie.. Misschien wel interessant om over te lezen.

  2. Hallo Anna,

    Dit gedicht kwam bij mij in de herinnering nadat ik jouw schrijven las. Hoop dat je er een beetje steun aan hebt.

    Ik ben in wezen niet verlegen,
    Ik ben geen mens die zinloos navelstaart,
    Ik handel meestal nuchter en bedaard
    En wat ik doe dat doe ik zeer gedegen.

    Maar wel speel ik niet altijd open kaart,
    Want vaak wanneer ik anderen bejegen
    Wordt wat ik zoal denk en voel verzwegen
    En niet gewoon spontaan geopenbaard.

    Dat ik zo ben, is makkelijk verklaard:
    Ik heb dit ooit van huis uit meegekregen,
    Daar helpt niet eens een psychiater tegen.

    Ik vind het al met al betreurenswaard
    En voor mijzelf een last meer dan een zegen,
    Maar ook dat ligt natuurlijk in mijn aard.

    Driek van Wissen

    Jo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *